Als zwanger worden langer duurt

Als zwanger worden langer duurt.

Ik heb lang getwijfeld of ik hierover zou schrijven, maar besloten om het toch te doen. Ik deel al best veel en vind dat het geen taboe mag zijn als je geworsteld hebt met een kinderwens. Misschien dat andere mensen met een kinderwens hier iets in herkennen. Misschien dat anderen zich realiseren dat het heel bijzonder en heel fijn is als je snel zwanger raakt en dat het zeker niet altijd vanzelfsprekend is dat je (meer) kinderen kunt krijgen. We hebben heel vaak gehoord “wanneer komt de tweede?” Best pijnlijk als je er al wat langer mee bezig bent.

“Het kan tot een jaar duren voordat je zwanger bent”. Het klinkt zo logisch, en iets om je zo makkelijk op in te stellen. Maar als het dan écht zo lang, of zelfs nog langer duurt… Dan gaan je emoties ook meespelen en voelt het ineens heel anders.
Na Jessa wist ik meteen: ik wil graag nog een kind. Niet meteen, want de gecompliceerde bevalling was ik echt niet meteen vergeten. Twee kinderen vlak na elkaar leek mij daarnaast persoonlijk ook niet fijn. Ik vond het wel fijn als Jessa wat zelfstandiger zou zijn als de tweede zou komen. Twee a drie jaar ertussen leek mij ideaal. En dus besloten we, na zo’n twee jaar rammelende eierstokken te hebben gehad, ervoor te gaan. Van Jessa was ik zonder dat we er echt moeite voor hadden doen zwanger, dus je stapt er dan met bepaalde ideeen in. Maar er gebeurde niets. Het probleem met niet snel zwanger raken is dat je simpelweg niet weet of het ooit wel gaat gebeuren. Als ik had geweten dat het ooit wel zou gebeuren, was het een stuk makkelijker geweest. Maar ik wist het niet. Het duurde lang en mijn cyclus ging mijn emoties bepalen. Van teleurstelling, naar optimistisch, naar zenuwachtig en opnieuw weer die teleurstelling. Ik vond dat mijn lichaam faalde en ging allerlei verbanden leggen. Was Jessa een gelukje geweest, en waren we eigenlijk helemaal niet zo vruchtbaar? Daarnaast is de rhesusfactor in mijn bloed negatief, wat een iets hoger risico kan zijn tijdens volgende zwangerschappen. Zouden er al antistoffen in mijn bloed zitten die een mogelijke zwangerschap al zou afbreken nog voordat deze was begonnen?

We besloten naar de dokter te gaan. Eigenlijk voelt het dan als een erkenning dat je een probleem hebt. We troffen een hele lieve dokter in onze huisartsenpraktijk die alle tijd voor ons nam. Ze luisterde naar ons, sprak ons moed in en gaf aan dat we, omdat we al een kind hebben, pas na 2 jaar proberen in aanmerking zouden komen voor vruchtbaarheidsbehandelingen. Twee jaar!! Tegen die tijd zou ik allang depressief zijn, dacht ik. Maar aan de andere kant zag ik zulke trajecten ook niet zo zitten met betrekking tot onze relatie. Een vrouw beleeft het toch heel anders dan een man. De dokter liet ons ook statistieken zien. Omdat we al aangetoond hadden een kind te kunnen krijgen, waren onze kansen om zwanger te worden maandelijks redelijk hoog. Waarom was het dan nog niet gelukt… Vruchtbaarheidsonderzoeken volgden; we waren beiden gewoon vruchtbaar. Conclusie; verminderd vruchtbaar, maar niet onvruchtbaar. Met ietsje meer hoop gingen we door. Met de dokter maakte ik de afspraak dat ik eerder dan twee jaar opnieuw langs mocht komen als ik het psychisch niet trok.

Als zwanger worden langer duurt

Een maand later; op vakantie naar Ibiza. In tegenstelling tot onze vakantie eerder dit jaar naar Amerika had ik geen zwangerschapstesten in mijn koffer. Ik wilde mezelf geen valse hoop geven en probeerde het een beetje los te laten en me te focussen op zon, zee en strand. Toch wist ik heel goed dat ik op die ene donderdag ongesteld moest worden. De dag naderde en ik voelde niks. Ergens vond ik dat raar, want waar ik me nooit zo van bewust was geweest maar het afgelopen jaar heel goed had geleerd was dat mijn lichaam echt wel signalen gaf dat Het Feest er weer aan zat te komen. Maar de gedachten aan een mogelijke zwangerschap duwde ik weg; ik had al veel vaker gedacht dat ik zwanger was en had geen zin in nog een klap in mijn gezicht. Op donderdag voelde ik nog steeds niks. Ik kreeg een beetje buikpijn en dacht; there we go again. Maar het ebde weg en er gebeurde niks. Vrijdag gebeurde niks. We spraken af op maandag een test te gaan doen, zodat ik al wat langer overtijd was en de kans op een teleurstelling kleiner was. Op zaterdag gebeurde er ook niets. Op zondag trok ik het niet meer en ging ik langs een plaatselijke dokter, maar zoals ik al vreesde was er op Ibiza op zondag geen test te vinden en moesten we wachten tot maandag zodat we langs de apotheek konden. Toen het eindelijk maandag was stonden we direct na opening voor de deur bij de apotheek. Mirko haalde de test en ik regelde de rest. Er verscheen direct een dikke streep, de controlestreep kwam pas later. Ik dacht alleen dat er een plusje moest komen en wachtte af. Totdat ik dacht; wacht even…. twee streepjes… We checkten nog even of onze interpretatie van de Spaanse uitleg klopte. Ik kon het gewoon echt niet geloven. Zwanger!! Nog diezelfde dag schreef ik me in bij de verloskundige en Moeders voor Moeders. De rest van de vakantie was één grote roze (of blauwe?) wolk voor ons.

Nu ik dit schrijf ben ik alweer 17 weken en nog steeds zó dankbaar dat een tweede kindje ons uiteindelijk gegund is! Zwanger raken, het is absoluut een wonder.

 

 

 

Nieuwe producten

  • Houten stoeltje prinsesHouten tafeltje kasteel

    Houten stoeltje prinses

    59.00
    Opties selecteren
  • Houten stoeltje beer

    Houten stoeltje beer

    59.00
    Opties selecteren
  • Houten stoeltje bunny

    Houten stoeltje bunny

    59.00
    Opties selecteren
  • Houten tafeltje kasteelHouten tafeltje kasteel

    Houten tafeltje kasteel

    79.00
    Opties selecteren
Volg ons op:
FacebooktwitterpinterestinstagramFacebooktwitterpinterestinstagram
Deel dit op:
FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest
Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *