Blauwe, roze of donderwolk?

Als je zwanger bent hoor je er zoveel verhalen over: de roze of blauwe Roze wolk blog
wolk. En dan met name ook dat die roze wolk eigenlijk niet bestaat. De gedroomde gelukzalige periode nadat je een kind hebt gebaard bestaat wel.. Of niet. Nog voordat je überhaupt zelf de mogelijkheid hebt gekregen om erover na te denken, wordt deze periode al voor je ingekleurd. En dan niet per se met roze of blauw. Van romantische plaatjes van stapelverliefde newborn ouders naar “verwacht er niet te veel van” betogen. Wat is het nou?

Ik wist toen ik zwanger was dan ook echt niet wat ik van deze periode moest verwachten. Dat ik mijn verwachtingen niet te hoog in moest zetten was me duidelijk. Maar naarmate mijn zwangerschap vorderde, en de laatste loodjes zeer zwaar wogen, begon ik het toch steeds meer te romantiseren.

Vlak voordat ik 32 weken zwanger was moest ik stoppen met werken, mijn lichaam floot me terug door te dreigen met een vroegtijdige bevalling. Vanaf dat moment zat ik thuis en had ik meer dan genoeg tijd om te fantaseren over het moederschap en de wolk van de baby die straks in mijn armen zou liggen. Tot 37 weken had ik er geen moeite mee dat ik nog moest wachten op de komst van mijn baby. In tegendeel, na het dreigement van mijn lichaam was ik blij dat ik die 37 weken haalde. Maar toen het dan eindelijk zover was hoopte ik elke dag dat ik moeder zou worden. Mijn fantasieën werden steeds grootser en romantischer, en mijn verwachtingen groeiden met mijn buik mee. Maar mevrouw liet me lekker lang wachten tot 40+6 weken, en vervolgens kreeg ze het tijdens de bevalling ook nog voor elkaar om na een hoop getol met haar gezichtje omhoog te eindigen. Hierdoor moest ik met 10 centimeter ontsluiting alsnog naar het ziekenhuis om aldaar mijn dochter met behulp van een vacuümpomp op de wereld te zetten. Niet echt zoals ik het van tevoren bedacht had in mijn geboorteplan, maar dat een geboorteplan een fata morgana is had ik inmiddels ook al begrepen.

En toen kwam ik dus op de ‘ik ben net bevallen’ wolk terecht. Mijn bevalling was nogal heftig geëindigd, ik had aardig wat bloed verloren en Jessa had hoofdpijn vanwege de vacuümverlossing. De eerste nacht moesten we ter observatie in het ziekenhuis blijven. Jessa huilde veel en ik kon haar niet uit haar bedje pakken omdat ik zelf in de kreukels lag. Gelukkig was Mirko er ook, maar we hadden totaal geen idee wat we aan moesten met een huilende baby… Een handleiding aan de andere kant van de navelstreng was zeer handig geweest. Eenmaal thuis was ik blij dat ik weer in mijn eigen omgeving was maar echt lekker in mijn vel zat ik nog niet. Ik wilde heel graag borstvoeding geven, maar na een nacht vol gestuntel waarin het aanhappen niet lukte lagen ook mijn borsten helemaal open en was Jessa 11% afgevallen. Ik voelde me schuldig, beurs en gefrustreerd. Ik had een prachtig plaatje in mijn hoofd van een moeder met een newborn baby aan de borst, de vader ernaast met een verliefde blik naar elkaar kijkend. Nou, zo’n romantisch tafereel was bij mij in de kraamweek een ver van mijn bed show. Letterlijk.

De eerste periode was inderdaad zwaar en niet per se een roze wolk. Maar die roze (of blauwe) wolk komt hoe dan ook een keer aanzetten. En als je er eenmaal op zit ben je er met geen mogelijkheid meer af te krijgen. Echt niet! Na 10 maanden zweef ik nog regelmatig op mijn roze wolk.

Volg ons op:
FacebooktwitterpinterestinstagramFacebooktwitterpinterestinstagram
Deel dit op:
FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest
Tagged , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *